உயிரின் ஓலம்

கிளையுதிரும் சருகுகள்
கூடடையும் பறவைகள்
சிறு சிறு தூறல்கள்
மழை வரும் அறிகுறியால்
உன் பாதை விரைகிறாய்
மேகம் பூமியோடு முத்தமிடும்
சுகந்த மணம் கடத்தி வரும்
குளிர் காற்றின் கைப் பிடித்து
கூடவே வரும் 
சர்பமொன்றின் வாயில் அகப்பட்ட
தவளையின் ஓலக் குரலை
கேட்டும் கேளாமல் போகிறாய் நீ
உனக்கொன்று தெரியுமா சகியே?
அது
உன் நினைவின் வாயில் அகப்பட்டு
மரண வலியில் கதறும்
என் உயிரின் ஓலக் குரலென்று

கனக்கும் கவிதை

என் கவிதைகளில்
இறக்கி வைக்கிறேன்
உன்
நினைவுகளின் பாரத்தை
இதோ
இப்போது
வலியோடு
கனத்து கிடக்கிறது
என் மனதை போலவே
உன் நினைவை சுமக்கும்
என் கவிதைகளும்...

இது காதல் ஆயுதம்

விஷ்ணு சக்கரமெடுத்தான்

சிவன் சூலமெடுத்தான்

முருகன் வேலெடுத்தான்

அனுமன் கதையெடுத்தான்

ராமன் வில்லெடுத்தான்

நாத்திகன் நானோ
காதலை கடவுளென்றேன்

அதோ
அவள் நினைவெடுத்து வருகிறது...